Ulusal kanallardaki dizilerde bir kere de düzene kibarcası ‘Hadi oradan’ çeken, önceliği ve hikayesi erkekte takılı kalmamış başrol kadınlar görelim değil mi? Sanırsınız kadının şu dünyada tek nefes alma sebebi, yegane derdi erkeğini elinde tutmak.
Çünkü bir hevesle kurduğumuz şehirli hayat modern hapishane tipi plazalarda, gazı çoktan kaçmış koşuşturmacalarla, bitmeyen ödemelerle, kamyon kamyon stres yüküyle, ensede anksiyeteyle dolu bir çembere döndü. Biz de tık nefes koşan, psikolojisi yerle bir deney farelerine.
Sorarım size İstanbul’dasınız da en son ne zaman İstanbul’un tadını çıkarttınız?
2021’e gelemeyen, ¨Beni de alın, beni de alın!¨ çığlıkları altında kalan, tansiyonunu yakalama sıkıntısı çeken, yıllar sonra single çıkarmış bir Pop starın sönük dönüşü gibi ‘And Just Like That’.
Kâh Amazon kadını, kâh karlar kraliçesi, kâh uzayda astronot, kâh metroda top model Ajda. Hemen yönetmen Nihat Odabaşı’nı arıyorum. Diyorum ¨Anlat! Bu iş nasıl çıktı? Hikayeyi kim yazdı? Ajda Pekkan çekimlerde ne yaptı?, Sen ne yedin, ne içtin Nihaaat?¨.
Kadına şiddetin vatan topraklarındaki temsili ismine onur ödülü verenler şimdi köşelerinde sessizliğe gömülüp bu skandalın unutulmasını bekliyorlardır. Beklesinler bakalım, ölü taklidi yapsınlar.
Çünkü aşk deli gibi merak etmek, düzenini alt üst etmeye gönüllü olmak, onunla ilgili en küçük bir bilgiye bile aç olmaktır. Arzuya teslim olmaktır.
Kimse bana kalkıp ¨Olumlu düşün, olumlu olsun¨ tadında cümleler kurmasın, büyük kavga çıkarırım. Her gün aklımızla ve gerçeğimizle oynanmanın bir seviye daha üstünü tadıyoruz.
Iphone telefonun galerisinde sizin için anılar hazırlıyor. ‘Eski günler’, ‘Sonbahar’, ‘Sahil anıları’, ‘Portreler’. Sandığa kaldırılıp unutulmuş bir fotoğraf albümü gibi hissetmekten alıkoyamıyorum kendimi.
İlk kez el ele tutuştuğum, sevgilimin omzuna yaslandığım, kızlarla kahkahalar atarak eğlendiğimiz, iki üç film arka arkaya gömerek kalp kırıklıklarımdan kaçtığım yerdi sinema. Önemliydi. Hiç evdeki kanepede izlemekle bir olabilir miydi?.
